Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε για ιατρικά λάθη, πόσο μάλλον τραγικά λάθη που κατάφεραν να αφαιρέσουν ζωές.

Σύμφωνα πάντα με στατιστικά στοιχεία, αν γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικο παραδέχονταν τα λάθη τους θα μπορούσαν να μειωθούν κατά 3.2 εκατομμύρια οι μέρες νοσηλείας των ασθενών, να προκαλούνται 260.000 λιγότερες περιπτώσεις αναπηρίας και 95.000 λιγότεροι θάνατοι, κάθε χρόνο, σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ελλάδα μόνο υπολογίζεται ότι γίνονται πάνω από 6.000 ιατρικά λάθη ετησίως, με πολλά από αυτά να μην φτάνουν στη δικαιοσύνη.
Δεν θα ήταν ιδανικό να υπήρχε ένα αξιοκρατικό σύστημα βαθμολόγησης;
Αν φτιάχναμε μια πυραμίδα ιατρικών λαθών ή αμέλειας, σίγουρα στην κορυφή θα βρίσκαμε λανθασμένες δοσολογίες, λάθος φάρμακα, λάθος διαγνώσεις, ιατρικά εργαλεία μέσα σε σώμα ασθενούς, εγχειρήσεις σε λάθος όργανο, μη αποστειρωμένα εργαλεία που οδηγούν σε μολύνσεις κ.α.
Ας δούμε ακόμα μια “μικρή” λίστα ιατρικών λαθών…

Γέννησε χειρουργικό γάντι και γάζες

Σε ένα νοσοκομείο της Μασσαλίας, μια γυναίκα 47 ετών, μπήκε στο χειρουργείο το 2017, για υστερεκτομή, αλλά δεν βγήκε πολύ καλά.. Αφότου ξύπνησε από τη νάρκωση, φώναξε τον θεράποντα γιατρό της καθώς ένιωθε έντονους κοιλιακούς πόνους και δεν μπορούσε να ουρήσει. Χωρίς να κάνει κάποια εξέταση ή υπέρηχο, της έγραψε παυσίπονα. Τρεις μέρες μετά την επέμβαση αφού είχε πάρει εξιτήριο και ενώ εξακολουθούσε να πονάει, άρχισε να έχει συσπάσεις. Πηγαίνοντας στο μπάνιο, «γέννησε» ένα χειρουργικό γάντι και πέντε γάζες, τα οποία είχε ξεχάσει ο γιατρός στην κοιλιά της! Το ψυχολογικό σοκ ήταν τέτοιο που η γυναίκα αναγκάστηκε να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια.
Ο δικηγόρος της ασθενούς, διαβάζοντας τον ιατρικό της φάκελο διαπίστωσε πως κανείς δεν είχε μετρήσει τις γάζες μετά το χειρουργείο και γι’ αυτό δεν κατάλαβαν ότι έλειπαν.

Έπιασε φωτιά στο χειρουργείο

Το 2002 η προγραμματισμένη επέμβαση για την 74χρονη Catherine Reuter δεν έφτασε στον τελικό της στόχο. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, ένα απολυμαντικό υγρό έπιασε φωτιά από ένα εργαλείο καυτηριασμού. Το αποτέλεσμα ήταν η 74χρονη να πάθει εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού στο πρόσωπο ενώ στη συνέχεια επήλθαν διάφορες λοιμώξεις, οι οποίες δεν ανταποκρίνονταν στα διάφορα αντιβιοτικά. Τελικά, έπαθε νεφρική ανεπάρκεια και δύο χρόνια αργότερα, ενώ προσπαθούσε ακόμα να συνέλθει, πέθανε.

Φροντιστής ασθενή, φάντασμα

Η Λύντια Σέρερ, αναγκάστηκε να βάλει σε ειδικό ίδρυμα τον σύζυγο της Ερλ, που έπειτα από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, υπέστη σοβαρό τραύμα στον εγκέφαλο. Έπειτα από 16 μήνες, στα 26 του, όπου είχε πέσει σε κώμα, ξύπνησε, δίχως όμως να μπορεί να επικοινωνήσει. Χρειάστηκε η σύζυγος του, να του διαβάζει ξανα από τη αρχή, για να μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί του αλλα και να βρει τις αισθήσεις του. Αρκετά χρόνια μετά και έπειτα από άπειρες ώρες, η Λύντια πήρε την απόφαση να τον βάλει σε ίδρυμα με ειδική φροντίδα. Έπειτα από έναν μήνα νοσηλείας, ο Ερλ έβγαλε από το στομάχι του μια μαύρη ουσία και ξεψύχησε στα χέρια της γυναίκας του. Οι έμετοι ήταν τέτοιοι που έχασε τη ζωή του.
Η Λύντια δεν έβρισκε λογο να συμβεί όλο αυτό. Έτσι και έψαξε να δει τι συνέβη. Σύμφωνα με το ίδρυμα, η φροντίδα του ήταν τακτική και παραπάνω. Αυτό δεν εστεκε όμως και η υπόθεση διερευνήθηκε παραπάνω.

Το αποτέλεσμα ήταν ο φροντιστής με το όνομα Ραούλ, που φρόντιζε τον Ερλ, δεν υπήρξε ποτέ! Η φροντίδα που θα έπρεπε να υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ, όπου πέρα από αυτό, στο στομάχι του βρέθηκαν σκουπίδια και αποφάγια στο στομάχι του. Πλαστικές σακούλες, κλειστές κετσαπ και οτιδήποτε θα μπορούσε ίσως να γεμίσει ένα στομάχι.
Η Λύντια αποζημιώθηκε με 11 εκατομμύρια δολάρια.

Σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας

Η Ναντίν Κουλ έπασχε από το σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας. Η λάθος απόφαση της να επισκεφτεί τον ψυχίατρο Όλσον, δεν είχε το καλύτερο αποτέλεσμα.
Η διάγνωση της περιείχε 120 διαφορετικές προσωπικότητες, μερικές από αυτές να συμπεριλαμβάνουν γνωστά πρόσωπα. Ο Δόκτωρ Ολσον φέρθηκε έξυπναν προς εκείνον με αποτέλεσμα να χρεώνει την ασθενή ως ομαδική θεραπεία και όχι ατομική, αγγίζοντας τα 300.000 δολάρια. Το χειρότερο όλων, είναι πως οι συνεδρίες κράτησαν έξι χρόνια, όπου μέσα σε αυτά ο Όλσον εμφύτεψε ψεύτικες αναμνήσεις, όπως έκτρωση, σεξουαλική κακοποίηση κ.α
Η Κουλ, αν και γνώριζε πως είναι δικά του δημιουργήματα τα ένιωθε αρκετά δικά της, με αποτέλεσμα να υποφέρει από ψυχικά τραύματα. Το αποτέλεσμα ήταν και ύστερα από μεγάλη απόφαση που πήρε, κινήθηκε νομικά εναντίον του αλλά και κατά του νοσοκομείου που γνώριζε την περίπτωση, καθώς επέτρεψαν να την υποβάλουν σε εξορκισμό. Η δίκη έληξε το 1997, με την Κουλ να κερδίζει 2,4 εκατομμύρια δολάρια.

Θύμα συνειδητής αναισθησίας – Anesthesia awareness

Η συνειδητή αναισθησία ή Anesthesia awareness, είναι όταν ο ασθενής καταλαβαίνει πλήρως τι συμβαίνει γύρω του, κατά τη διάρκεια επέμβασης. Αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει αλλά δεν μπορεί να αντιδράσει καθώς τα νεύρα του έχουν παραλύσει.
Επισήμως επηρεάζεται το 0,1 – 0,2% από όλους τους ασθενείς που μπαίνουν στην αίθουσα χειρουργείου, παγκοσμίως.Αν σας φαντάζει μικρό ποσοστό, τότε να σας πούμε πως αντιστοιχεί σε 20.000-40.000 το χρόνο, μονάχα στην Αμερική!

Η συνειδητη αναισθησία συμβαίνει γιατί 2 διαφορετικά είδη αναισθησίας μπλέκονται μεταξύ τους, για να μπορέσει ο ασθενής να ναρκωθεί στο σώμα (τοπική αναισθησία) αλλά και να κοιμηθεί (ολική αναισθησία). Σε περίπτωση που ο αναισθησιολόγος δεν προσέξει ή αμελίση το δεύτερο, τότε ο ασθενής μένει παγιδευμένος στο σώμα του χωρίς να μπορεί να αντιδράσει και παρακολουθεί τα πάντα.

Ο Σέρμαν Σαιζμορ, είναι ο πρώτος ασθενής που γνωρίζουμε, όταν στα 73 του χρόνια έδωσε τέλος στη ζωή του, το 2006 λόγω ιατρικής αμέλειας. Χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ρουτίνας. Ένα λάθος του αναισθησιολόγου στοίχισε τη ζωή του 73χρονου, καθώς έπειτα από 15’ αφότου ξεκίνησε το χειρουργείο, θυμήθηκε πως δεν έχει προχωρήσει στην εισχώρηση αναισθητικού υγρού για την ολική αναισθησία, να τον κοιμήσει δηλαδή. Το αποτέλεσμα ήταν ο ασθενής να έχει αναμνήσεις από την επέμβαση, κάτι που τον οδήγησε στην παραφροσύνη, αφού κανείς ποτέ δεν παραδέχτηκε ή δεν του ανέφερε την ιατρική αυτή αμέλεια.

Το ψυχικό άγχος αλλά και το λάθος των ιατρών, των οδήγησαν στην αυτοχειρία.
Τι θα γινόταν αν του είχαν πει την αλήθεια;

Νεαρή 26 ετών από την Ρόδο, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και τον νίκησε!

Η Μ.Χ. σε πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε, μίλησε για την υγεία της, προσπαθώντας να παροτρύνει νέα κορίτσια να εξετάζονται συχνά.

Λένε ότι αυτά τα τόσο δυνατά χαστούκια σε κάνουν ή καλύτερο άνθρωπο ή χειρότερο! Ίδιο δεν σ’ αφήνουν. «Η Μ. ίδια είναι…», μου λένε. Το ίδιο ακομπλεξάριστη, δοτική, μόνο που σαν να ενηλικιώθηκε απότομα!

Η ιστορία ξεκινά το 2015 όπου για πρώτη φορά εντοπίστηκε ινοαδένωμα. Ο πυκνός μαστός δημιούργησε κάτι που ποτέ δεν πήγαινε το μυαλό της, καθώς δεν υπάρχει κληρονομικότητα. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που συνήθως λένε “‘ετυχε”.
Αυτό την ώθησε στο να αναζητήσει τι είναι αυτό αλλά και να εξετάζετε όσο πιο συχνά γίνεται. Γιατί ακόμα και μετά το πέρας των θεραπειών, ο ασθενής δεν πρέπει να επαναπαύεται.

Μπορεί να έχασε μαλλιά, φρύδια,βλεφαρίδες , να υπάρχουν φορές που θα την πάρει από κάτω, αλλά όπως λέει και η ίδια,
“δεν πρέπει να αφήσουμε την ψυχολογία μας να πέσει”. Χρειάζεται να τονώνουμε την διάθεση μας, γιατί αυτό που μένει, είναι η δύναμη μας και η νίκη από κάτι που έχουμε ξεπεράσει.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο μαστολόγος / γυναικολόγος της Μ., στάθηκε δίπλα της και ήταν εκείνος που την παρακίνησε να κάνει την αφαίρεση, όσο πιο νωρίς γινόταν.

«Το 2015 είχα γενικά πολύ πυκνό μαστό και εντόπισα ένα μικρό ινοαδένωμα. Ο γυναικολόγος μου στην Αθήνα, ο οποίος είναι και μαστολόγος, μου είπε: «είναι δύο εκατοστά, το αφαιρούμε…».

«Να εξετάζεσαι κάθε έξι μήνες, να κάνεις μία ελαστογραφία, δεν έχεις κανέναν κίνδυνο».

Το Νοέμβριο του 2020 εμφανίστηκε ακόμα ένα ινοαδένωμα. Το ένα τότε ήταν ένα εκατοστό, αλλά ήταν πολύ σκληρό, όπου και παρέμεινε έτσι..
Τον Ιούλιο, που χρειάστηκε να κάνει και πάλι την εξέταση και το ινοαδένωμα, μέσα σε 6 μήνες είχε φτάσει τα 5εκ! Η επικοινωνία με τον μαστολόγο ήταν άμεση και χρειάστηκε να ολοκληρώσουν τη διαδικασία αφαίρεσης.
Τότε ανακάλυψαν πως πρόκειται για καρκίνο. Καρκίνος, σε στάδιο μηδέν, δηλαδή προκαρκινικό στάδιο.
Όπως φάνηκε και από την βιοψία.

Ακολούθησε μαστεκτομή αλλά και χημειοθεραπείες.

“Ήταν ένα μήνα πριν κλείσω τα 26 μου. Φοβήθηκα μήπως πεθάνω. Πάντα το φοβάμαι. Αυτό που είναι το πιο άσχημο είναι ότι δεν το περίμενα από πουθενά. Δεν είχα καμία κληρονομικότητα, δεν είχα κανένα σύμπτωμα που να μου δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι έκανα πάντα κάθε χρόνο τσεκ απ, τόσο που μεγαλύτεροι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι με πείραζαν γι’ αυτό. Αν δεν ήταν ψηλαφητό δεν θα το εντόπιζα ποτέ.”
Σύμφωνα με τη συνέντευξη που έδωσε, ομολόγησε πως η πιο δύσκολη φάση ήταν πριν ακόμα ξεκινήσουν οι χημειοθεραπείες. Είναι εκείνο το στάδιο που πρέπει να ολοκληρωθούν εξετάσεις για κάθε ζωτικό όργανο έτσι ώστε να γίνει έλεγχος για πιθανή μετάσταση.
Ήμουν τυχερή γιατί είχε κάνει διήθηση μόνο σε δύο λεμφαδένες, οι οποίοι αφαιρούνται και γενικά ήταν θετικές οι προβλέψεις των γιατρών. Δεν μπορεί κανείς να σου εγγυηθεί πριν ξεκινήσεις χημειοθεραπείες και πριν τις τελειώσεις ότι θα πας καλά. Δεν μπορεί να σου το εγγυηθεί κανείς. Αυτό που με φόβιζε ήταν η αρρώστια. Είχα μία πολύ καλή ογκολόγο στην Αθήνα, η οποία με παρότρυνε να κάνω και κατάψυξη ωαρίων, κάτι πολύ σημαντικό για μια κοπέλα στην ηλικία μου, η οποία δεν έχει ακόμη παιδιά”.

Χημειοθεραπείες ή ανοσοθεραπείες;

Οι χημειοθεραπείες σταμάτησαν και το επόμενο στάδιο είναι οι ανοσοθεραπείες. Όπως αναφέρει η νεαρή ηρωίδα της ζωής της, “είναι σωτήριες, οι οποίες ανιχνεύουν μέσα στον οργανισμό μήπως υπάρχει κάποιο κύτταρο που πρέπει να αντιμετωπίσουν. Οι ανοσοθεραπείες δεν δημιουργούν προβλήματα και τις κάνω στη Ρόδο’.

Ηρωίδα θα ήμουν αν μπορούσα να βοηθήσω κάποιον άλλον. Αυτό που κάνω είναι ότι επιβιώνω. Το άλλο που θα μπορούσα να κάνω είναι να πεθάνω. Ήταν πάρα πολύ γερό χαστούκι, αλλά αυτό που ελπίζω είναι να είναι περαστικό. Φοβόμουν τη μαστεκτομή. Έκανα και στα δύο στήθη και ήμουν τυχερή ότι διατήρησα τις θηλές και αφαίρεσα το εσωτερικό. Είναι όπως μια κοπέλα που έχει βάλει ψεύτικο στήθος. Έχω αφαιρέσει γύρω από τους δύο λεμφαδένες που είχαν πρόβλημα συνολικά 14 λεμφαδένες. Δόξα τω Θεώ φάνηκαν όλα καθαρά στη βιοψία. Η αγωνία μου, αυτό που φοβάμαι είναι το αποτέλεσμα των εξετάσεων που κάνω κάθε φορά, ανά τρίμηνο. Να μην έχει πάει ο καρκίνος κάπου αλλού. Αυτό που ελπίζω είναι να ζήσω γιατί πραγματικά είναι πάρα πολύ άδικο να πεθαίνει ένας νέος άνθρωπος.

Το αισιόδοξο μήνυμα της ημέρας πάντα θα υπάρχει, όσο υπάρχουν άνθρωποι να προσπαθούν και να μένουν δυνατοί.