Σε συνολική κάθειρξη 7 ετών και 3 μηνών καταδικάστηκε πρωτόδικα χειρουργός για τον θάνατο 14χρονης από την Επανομή Θεσσαλονίκης, η οποία είχε υποβληθεί σε επέμβαση τοποθέτησης γαστρικού δακτυλίου τον Ιούνιο του 2021.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 11 Ιουλίου 2026 από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Γιαννιτσών, έπειτα από πολύμηνη ακροαματική διαδικασία. Ο γιατρός κρίθηκε ένοχος για κακουργηματική θανατηφόρα έκθεση και για πλαστογραφία σε βαθμό πλημμελήματος, ενώ αθωώθηκε από την κατηγορία της υπεξαγωγής εγγράφου.

Η υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την επιλογή μιας θεραπευτικής μεθόδου, την πλήρη ενημέρωση του ασθενή, την έγκυρη συναίνεση όταν πρόκειται για ανήλικο και την παρακολούθηση μετά από μια χειρουργική επέμβαση.

Ο θάνατος 36χρονης γιατρού στη Λέσβο, λίγες ημέρες μετά τη γέννηση του παιδιού της, έχει προκαλέσει βαθιά συγκίνηση στην τοπική κοινωνία και στον χώρο της υγείας. Η γυναίκα φέρεται να παρουσίασε σοβαρές επιπλοκές μετά τον τοκετό, να μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Βοστάνειου Νοσοκομείου Μυτιλήνης και στη συνέχεια να αεροδιακομίστηκε στην Αθήνα, όπου κατέληξε.

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δημοσιεύματα, η 36χρονη γέννησε στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης το μεσημέρι της Παρασκευής. Την επόμενη ημέρα εμφάνισε επιπλοκές, ενώ η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε μέσα στα επόμενα 24ωρα. Τη Δευτέρα κρίθηκε αναγκαία η εισαγωγή της στη ΜΕΘ, ενώ στη συνέχεια αποφασίστηκε η αεροδιακομιδή της σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η κατάσταση της γυναίκας ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη κατά τη μεταφορά της. Τηλεοπτικό ρεπορτάζ μετέδωσε ότι κατά την αεροδιακομιδή υπέστη ανακοπές και ότι, μετά την άφιξή της στην Αθήνα, οι γιατροί στο Αττικόν προσπάθησαν να την επαναφέρουν, χωρίς τελικά να τα καταφέρουν.

Η υπόθεση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και για έναν ακόμη λόγο: η 36χρονη ήταν η ίδια άνθρωπος του συστήματος υγείας. Εργάστηκε για χρόνια στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου του νησιού και στη συνέχεια ως γιατρός του ΕΚΑΒ. Η απώλειά της έχει προκαλέσει έντονη θλίψη στους συναδέλφους της, αλλά και σε όσους τη γνώριζαν μέσα από την επαγγελματική της διαδρομή.
Μέχρι στιγμής, τα ακριβή αίτια του θανάτου δεν έχουν αποσαφηνιστεί δημόσια. Αναμένονται τα αποτελέσματα εργαστηριακών εξετάσεων, ενώ η υπόθεση βρίσκεται υπό διερεύνηση. Ο διευθυντής της μαιευτικής κλινικής φέρεται να δήλωσε ρπότι αναμένονται τα εργαστηριακά αποτελέσματα ώστε να υπάρξουν απαντήσεις.

Σε αυτό το στάδιο, δεν υπάρχει δημόσια επιβεβαιωμένο στοιχείο που να τεκμηριώνει ιατρική ευθύνη ή αμέλεια. Αυτό είναι κρίσιμο να σημειωθεί, καθώς η διερεύνηση τέτοιων περιστατικών απαιτεί χρόνο, ιατρικά δεδομένα, πλήρη εικόνα του φακέλου και αξιολόγηση των κρίσιμων χρονικών σημείων. Η διάκριση ανάμεσα σε μια σπάνια, σοβαρή επιπλοκή και σε πιθανή παράλειψη στη διαχείριση ενός περιστατικού δεν μπορεί να γίνει μέσα από εικασίες.
Το ερώτημα που παραμένει, ωστόσο, είναι σαφές: τι ακριβώς συνέβη από τη στιγμή του τοκετού έως την επιδείνωση, την εισαγωγή στη ΜΕΘ, την αεροδιακομιδή και τον θάνατο της 36χρονης. Για την οικογένεια κάθε ασθενούς, η πλήρης ενημέρωση και η διαφανής διερεύνηση δεν είναι τυπική διαδικασία. Είναι ο μόνος τρόπος να δοθούν απαντήσεις με σεβασμό, ακρίβεια και θεσμική σοβαρότητα.
Η υπόθεση της Λέσβου υπενθυμίζει πόσο σημαντικό είναι κάθε σοβαρό νοσοκομειακό συμβάν να εξετάζεται με ψυχραιμία, χωρίς βιαστικά συμπεράσματα, αλλά και χωρίς κενά ενημέρωσης. Όταν ένας άνθρωπος καταλήγει λίγες ημέρες μετά από νοσηλεία ή ιατρική πράξη, η οικογένεια δικαιούται να γνωρίζει ποια βήματα έγιναν, ποια ήταν η πορεία της υγείας του, πότε ελήφθησαν οι κρίσιμες αποφάσεις και αν ακολουθήθηκαν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα.

Η απώλεια της 36χρονης γιατρού έχει ήδη αφήσει βαθύ αποτύπωμα στη Λέσβο. Οι απαντήσεις, όμως, θα πρέπει να δοθούν μέσα από την επίσημη διερεύνηση και τα ιατρικά δεδομένα, ώστε να αποσαφηνιστεί αν πρόκειται για μία εξαιρετικά σοβαρή και απρόβλεπτη επιπλοκή ή αν υπάρχουν στοιχεία που χρειάζονται περαιτέρω έλεγχο.

* Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί νομική ή ιατρική συμβουλή. Κάθε υπόθεση αξιολογείται ξεχωριστά, με βάση τον ιατρικό φάκελο, τα πραγματικά περιστατικά και τα διαθέσιμα στοιχεία.

Κάθε καλοκαίρι, τα νησιά της χώρας καλούνται να σηκώσουν ένα βάρος πολύ μεγαλύτερο από τον μόνιμο πληθυσμό τους. Οι κάτοικοι παραμένουν, οι επισκέπτες πολλαπλασιάζονται και οι ανάγκες περίθαλψης αυξάνονται απότομα. Την ίδια στιγμή, πολλές δημόσιες δομές υγείας σε νησιωτικές περιοχές συνεχίζουν να λειτουργούν με ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και βασικές ειδικότητες.

Το πρόβλημα δεν είναι νέο, αλλά επανέρχεται με ένταση κάθε θερινή περίοδο. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Πρώτου Θέματος / ygeiamou, το διάστημα αυτό ενισχύεται η υγειονομική κάλυψη νησιών του Αιγαίου με μετακινήσεις γιατρών και νοσηλευτών από την ηπειρωτική χώρα. Το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει ότι εφαρμόζεται οικονομικό κίνητρο 2.100 ευρώ, επιπλέον των μηνιαίων αποδοχών, για την προσέλκυση γιατρών, όμως οι ανάγκες παραμένουν μεγάλες. Από την 1η Μαΐου, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, είχαν εκδοθεί αποφάσεις για μετακινήσεις 62 γιατρών χωρίς κίνητρα, κυρίως από νοσοκομεία της Αττικής προς τα νησιά, με στόχο την κάλυψη επειγουσών αναγκών.
Η εικόνα αυτή δείχνει κάτι πιο βαθύ από μια απλή εποχική δυσκολία. Όταν ένα νησί χρειάζεται κάθε χρόνο μετακινήσεις προσωπικού για να καλύψει βασικές ανάγκες, η υγειονομική του κάλυψη παραμένει ευάλωτη. Για τον ασθενή, αυτό μπορεί να σημαίνει μεγαλύτερη αναμονή, δυσκολία πρόσβασης σε ειδικό γιατρό, συχνότερες διακομιδές ή μεγαλύτερη πίεση στα επείγοντα περιστατικά.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Σάμου. Σύμφωνα με την ΕΡΤ, το Γενικό Νοσοκομείο Σάμου ενισχύεται με 9 νέους γιατρούς, όμως από τις 14 θέσεις που είχαν προκηρυχθεί, οι 5 απέβησαν άγονες. Το στοιχείο αυτό είναι σημαντικό, γιατί δείχνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην προκήρυξη θέσεων. Ακόμη και όταν ανοίγουν θέσεις, δεν είναι δεδομένο ότι θα υπάρξει ενδιαφέρον ή ότι οι ανάγκες θα καλυφθούν πλήρως.

Η υποστελέχωση στα νησιά έχει πολλές όψεις. Δεν αφορά μόνο τον αριθμό των γιατρών, αλλά και το αν υπάρχουν οι σωστές ειδικότητες τη στιγμή που τις χρειάζεται ο ασθενής. Ένα νοσοκομείο ή Κέντρο Υγείας μπορεί να λειτουργεί, αλλά να μην έχει επαρκείς παθολόγους, αναισθησιολόγους, παιδιάτρους, ακτινολόγους ή νοσηλευτικό προσωπικό για όλες τις βάρδιες. Σε ένα αστικό κέντρο, η έλλειψη μιας ειδικότητας μπορεί συχνά να καλυφθεί από άλλο νοσοκομείο σε σχετικά μικρή απόσταση. Σε ένα νησί, η ίδια έλλειψη μπορεί να οδηγήσει σε καθυστέρηση, μεταφορά σε άλλη περιοχή ή αεροδιακομιδή.
Μεγάλη καταγραφή της ΠΟΕΔΗΝ, όπως παρουσιάστηκε από το News247, περιγράφει σοβαρές ελλείψεις σε δημόσια νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας και προνοιακές δομές σε νησιωτικές περιοχές. Η έρευνα αφορά 38 υγειονομικές μονάδες και 6 προνοιακές δομές σε Κρήτη, Αιγαίο, Κυκλάδες και Ιόνιο. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, το ΕΣΥ στα νησιά στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό σε μετακινήσεις προσωπικού, συμβασιούχους και υπερεργασία, την ώρα που οι ανάγκες κατοίκων και επισκεπτών αυξάνονται ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Στην ίδια καταγραφή αναφέρονται κλινικές που υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει, Μονάδες Εντατικής Θεραπείας που δεν μπορούν να λειτουργήσουν λόγω έλλειψης ιατρών και νοσηλευτών, αλλά και μονάδες όπου δεν υπηρετούν βασικές ειδικότητες. Η ΠΟΕΔΗΝ συνδέει την κατάσταση και με πρακτικούς λόγους που δυσκολεύουν τη στελέχωση, όπως η δυσκολία εύρεσης κατοικίας στα νησιά και το υψηλό κόστος διαβίωσης σε τουριστικές περιοχές.

Από την πλευρά της Πολιτείας, υπάρχουν ενεργές διαδικασίες ενίσχυσης. Στην ιστοσελίδα της 2ης ΥΠΕ Πειραιώς και Αιγαίου εμφανίζονται προκηρύξεις θέσεων για γιατρούς κλάδου ΕΣΥ και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, καθώς και διαδικασίες που αφορούν ειδικευμένους γιατρούς, προσωπικούς γιατρούς και γιατρούς υπηρεσίας υπαίθρου. Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα αναγνωρίζεται θεσμικά. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι αν οι διαδικασίες αυτές μπορούν να καλύψουν εγκαίρως και σταθερά τις ανάγκες των νησιών.
Για τους ασθενείς, η υποστελέχωση δεν είναι ένας διοικητικός όρος. Είναι η αγωνία αν θα υπάρχει γιατρός όταν χρειαστεί. Είναι η αναμονή για μια εξέταση. Είναι η αβεβαιότητα του γονιού όταν το παιδί του αρρωσταίνει σε ένα μικρό νησί. Είναι η δυσκολία ενός ηλικιωμένου να παρακολουθείται τακτικά από ειδικό γιατρό. Είναι, σε ορισμένες περιπτώσεις, η απόσταση ανάμεσα στην έγκαιρη διάγνωση και την καθυστέρηση.

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό όταν μιλάμε για επείγοντα περιστατικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο χρόνος έχει ιδιαίτερη σημασία. Η απουσία ειδικότητας, η έλλειψη προσωπικού σε βάρδια ή η ανάγκη διακομιδής μπορεί να επιβαρύνουν τη διαχείριση ενός περιστατικού. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε δυσμενής εξέλιξη οφείλεται σε υποστελέχωση. Σημαίνει όμως ότι ένα σύστημα που λειτουργεί στα όριά του αφήνει λιγότερα περιθώρια ασφαλείας.

Η συζήτηση για τα νησιά δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην τουριστική περίοδο. Οι μόνιμοι κάτοικοι ζουν με αυτές τις ελλείψεις όλο τον χρόνο. Το καλοκαίρι απλώς κάνει το πρόβλημα πιο ορατό, επειδή αυξάνεται απότομα ο πληθυσμός και μαζί του οι ανάγκες σε επείγουσα και τακτική φροντίδα.

Η επαρκής στελέχωση των νησιωτικών δομών υγείας είναι ζήτημα ισότιμης πρόσβασης. Ο ασθενής δεν πρέπει να έχει λιγότερες πιθανότητες έγκαιρης διάγνωσης ή ασφαλούς περίθαλψης επειδή ζει ή βρέθηκε σε νησί. Η γεωγραφία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λόγος μειωμένης προστασίας.
Το ζητούμενο, πλέον, δεν είναι μόνο να καλύπτονται προσωρινά κενά με μετακινήσεις. Είναι να διαμορφωθούν συνθήκες που θα κάνουν βιώσιμη την παραμονή γιατρών και νοσηλευτών στις νησιωτικές περιοχές: στέγαση, σταθερότητα, επαγγελματική προοπτική, επαρκείς αμοιβές και οργανωμένες δομές που δεν εξαντλούν το προσωπικό τους.

Γιατί πίσω από κάθε άγονη θέση, κάθε κενή βάρδια και κάθε μετακίνηση της τελευταίας στιγμής υπάρχει ένας ασθενής που χρειάζεται φροντίδα. Και σε ένα δημόσιο σύστημα υγείας, η ασφάλεια του ασθενή δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν το περιστατικό συμβαίνει στην Αθήνα, στη Σάμο, στη Μήλο, στη Σύρο ή σε οποιοδήποτε άλλο νησί.

* Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί νομική ή ιατρική συμβουλή. Κάθε υπόθεση αξιολογείται ξεχωριστά, με βάση τα πραγματικά περιστατικά, τον ιατρικό φάκελο και τα διαθέσιμα στοιχεία.

Ο Προσωπικός Γιατρός σχεδιάστηκε για να είναι η πρώτη σταθερή επαφή του πολίτη με το σύστημα υγείας. Στην πράξη, θα έπρεπε να είναι ο γιατρός που γνωρίζει το ιστορικό του ασθενή, τον παρακολουθεί διαχρονικά, τον κατευθύνει όταν εμφανίζεται ένα νέο σύμπτωμα και τον βοηθά να κινηθεί σωστά μέσα στο ΕΣΥ.
Η λογική του θεσμού είναι σωστή. Ο ασθενής δεν πρέπει να χάνεται μόνος του ανάμεσα σε ειδικότητες, εξετάσεις, παραπεμπτικά, εφαρμογές και ραντεβού. Χρειάζεται έναν γιατρό πρώτης επαφής, που να μπορεί να ξεχωρίσει πότε ένα πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα και πότε χρειάζεται ειδικό γιατρό ή νοσοκομείο.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο αν ο πολίτης έχει εγγραφεί σε Προσωπικό Γιατρό. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να τον δει όταν τον χρειάζεται.
Στην επίσημη πλατφόρμα του θεσμού εμφανίζονται εκατομμύρια εγγεγραμμένοι πολίτες και χιλιάδες διαθέσιμοι προσωπικοί γιατροί. Αυτοί οι αριθμοί δείχνουν ότι ο θεσμός έχει αποκτήσει έκταση. Δεν αρκούν όμως για να απαντήσουν στο πιο απλό ερώτημα του ασθενή: υπάρχει διαθέσιμο ραντεβού κοντά μου, στον χρόνο που το χρειάζομαι; 

Πολλοί ασθενείς δεν προχωρούν στη διερεύνηση ενός πιθανού ιατρικού λάθους επειδή φοβούνται ότι δεν θα τους πιστέψουν, ότι θα μπουν σε μια δύσκολη διαδικασία ή ότι ίσως τελικά «δεν υπάρχει υπόθεση». Όμως η διερεύνηση δεν σημαίνει απαραίτητα σύγκρουση. Σημαίνει πρώτα να μπουν τα γεγονότα σε σειρά και να φανεί, με βάση τα στοιχεία, αν υπάρχει κάτι που πρέπει να εξεταστεί σοβαρά.
Υπάρχει μια στιγμή που πολλοί ασθενείς ή συγγενείς ασθενών γνωρίζουν καλά. Είναι η στιγμή που κάτι μέσα τους λέει ότι «κάτι δεν πήγε σωστά», αλλά αμέσως μετά έρχεται η αμφιβολία.
Μπορεί να προηγήθηκε μια καθυστερημένη διάγνωση. Μια επέμβαση που παρουσιάστηκε ως απλή, αλλά άφησε πίσω της σοβαρή επιπλοκή. Μια θεραπεία που άλλαζε ξανά και ξανά χωρίς καθαρή εξήγηση. Ένα εξιτήριο που δόθηκε βιαστικά. Ένα σύμπτωμα που υποτιμήθηκε. Ή μια απάντηση τόσο γενική, που αντί να καθησυχάσει, άφησε περισσότερα ερωτήματα.
Και τότε αρχίζει ο δισταγμός. «Μήπως υπερβάλλω;» «Μήπως έτσι ήταν να γίνει;» «Ποιος θα τα βάλει με γιατρούς και νοσοκομεία;» «Κι αν μπω σε μια διαδικασία που θα με κουράσει περισσότερο;» «Κι αν τελικά δεν μπορώ να αποδείξω τίποτα;»
Αυτές οι σκέψεις είναι απολύτως ανθρώπινες. Ένας άνθρωπος που έχει ταλαιπωρηθεί ιατρικά δεν έχει πάντα δύναμη να ανοίξει νέο μέτωπο. Συχνά θέλει απλώς να ηρεμήσει, να συνέλθει, να προστατεύσει την οικογένειά του ή να μην ξαναζήσει το ίδιο περιστατικό μέσα από έγγραφα, εξετάσεις και περιγραφές. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον νοιάζει. Σημαίνει ότι φοβάται.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο φόβος πολλές φορές αφήνει αναπάντητα ερωτήματα που θα έπρεπε να εξεταστούν. Γιατί δεν είναι κάθε κακή έκβαση ιατρικό λάθος, αλλά ούτε και κάθε κακή έκβαση είναι απλώς «ατυχία». Κάπου ανάμεσα στα δύο υπάρχει η ανάγκη για σοβαρή, ψύχραιμη διερεύνηση.
Η διερεύνηση δεν ξεκινά από την κατηγορία. Ξεκινά από τα στοιχεία. Από τον ιατρικό φάκελο, τις εξετάσεις, τα εξιτήρια, τις οδηγίες, τις ημερομηνίες, τις αποφάσεις που λήφθηκαν και τις εξηγήσεις που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν. Εκεί μπορεί να φανεί αν υπήρξε καθυστέρηση, παράλειψη, λανθασμένη εκτίμηση, ελλιπής ενημέρωση ή κάτι που χρειάζεται περαιτέρω αξιολόγηση.
Πολλοί ασθενείς πιστεύουν ότι πρέπει πρώτα να είναι βέβαιοι πως έγινε ιατρική αμέλεια για να ζητήσουν να εξεταστεί η υπόθεσή τους. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο. Η διερεύνηση υπάρχει ακριβώς επειδή ο ασθενής δεν μπορεί να είναι βέβαιος μόνος του. Δεν έχει όλες τις γνώσεις, δεν έχει πάντα όλα τα έγγραφα και συχνά δεν ξέρει τι πρέπει να αναζητήσει.
Υπάρχει επίσης ο φόβος ότι η διαδικασία θα είναι επιθετική. Ότι με το που θα ζητήσει κάποιος εξηγήσεις, θα βρεθεί απέναντι σε γιατρούς, νοσοκομεία ή ασφαλιστικές. Όμως η πρώτη αξιολόγηση μιας υπόθεσης δεν είναι πόλεμος. Είναι ένας τρόπος να μπει τάξη σε κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή υπάρχει μόνο ως αγωνία.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία και για την ψυχική πλευρά του ανθρώπου που έζησε το περιστατικό. Η αβεβαιότητα κουράζει. Το «δεν ξέρω τι συνέβη» μπορεί να μένει για μήνες ή χρόνια. Μια σοβαρή μελέτη δεν υπόσχεται απαραίτητα δικαίωση ή αποζημίωση. Μπορεί όμως να δώσει μια πιο καθαρή εικόνα: αν υπάρχουν ενδείξεις, αν χρειάζεται ιατρική γνωμοδότηση, αν αξίζει να προχωρήσει η υπόθεση ή αν, παρά την κακή έκβαση, δεν προκύπτει τεκμηριωμένο σφάλμα.
Και αυτό είναι πιο έντιμο από το να μένει κάποιος μόνος του με υποψίες.
Στην Ελλάδα, ο ασθενής έχει δικαίωμα ενημέρωσης, πρόσβασης σε στοιχεία που τον αφορούν και συμμετοχής στις αποφάσεις για την υγεία του. Η συναίνεση σε μια ιατρική πράξη δεν είναι απλώς μια υπογραφή σε ένα χαρτί. Συνδέεται με την προηγούμενη ενημέρωση, την κατανόηση και τη δυνατότητα του ανθρώπου να γνωρίζει τι γίνεται στο σώμα του.
Όταν αυτά λείπουν, όταν οι εξηγήσεις είναι ανεπαρκείς ή όταν η πορεία ενός περιστατικού δεν απαντάται καθαρά, είναι λογικό ο ασθενής να ζητά να μάθει. Όχι για να καταλήξει μόνος του σε συμπέρασμα, αλλά για να δει αν υπάρχουν πραγματικά δεδομένα πίσω από την ανησυχία του.
Αν υποψιάζεστε ότι υπήρξε ιατρικό λάθος, το πρώτο βήμα δεν είναι να αποφασίσετε αν «έχετε υπόθεση». Το πρώτο βήμα είναι να συγκεντρώσετε τον φάκελο, τις εξετάσεις και τα βασικά έγγραφα, και να καταγράψετε όσο πιο καθαρά μπορείτε τη σειρά των γεγονότων.
Από εκεί και πέρα, η υπόθεση χρειάζεται αξιολόγηση. Με ψυχραιμία, τεκμηρίωση και σεβασμό σε αυτό που έχετε περάσει. 
Ενημερωθείτε για τα δικαιώματά σας

Πολλοί ασθενείς, μετά από μια κακή έκβαση, μια επιπλοκή ή ένα αποτέλεσμα που δεν περίμεναν, σκέφτονται το ίδιο πράγμα: «Υπέγραψα πριν την επέμβαση, άρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα».
Η σκέψη είναι ανθρώπινη. Η υπογραφή σε ένα έντυπο συναίνεσης μοιάζει συχνά σαν τελική αποδοχή. Σαν να σημαίνει ότι ο ασθενής συμφώνησε με όλα, ανέλαβε κάθε κίνδυνο και δεν έχει πλέον δικαίωμα να ζητήσει εξηγήσεις.
Όμως αυτό δεν είναι πάντα σωστό.
Η υπογραφή έχει σημασία, αλλά δεν αντικαθιστά την ενημέρωση. Στην Ελλάδα, η συναίνεση του ασθενή πρέπει να είναι ενημερωμένη. Δηλαδή, πριν συμφωνήσει σε μια ιατρική πράξη, ο ασθενής πρέπει να έχει λάβει σαφή, πλήρη και κατανοητή ενημέρωση για το τι πρόκειται να γίνει, γιατί προτείνεται, ποιοι είναι οι βασικοί κίνδυνοι και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες.
Με απλά λόγια: δεν αρκεί να υπάρχει ένα χαρτί με μια υπογραφή. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν ο ασθενής κατάλαβε πραγματικά τι υπέγραφε. 

Όλο και περισσότερες έρευνες και δημόσιες συζητήσεις αναδεικνύουν ένα δύσκολο θέμα: ο πόνος των γυναικών δεν αξιολογείται πάντα με την ίδια ταχύτητα, σοβαρότητα ή επιμονή. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε καθυστέρηση είναι ιατρικό λάθος. Σημαίνει όμως ότι, όταν συμπτώματα αγνοούνται ή υποβαθμίζονται και αργότερα αποδεικνύεται ότι υπήρχε σοβαρό πρόβλημα, η υπόθεση χρειάζεται προσεκτική τεκμηρίωση.

Χιλιάδες ημέρες άδειας και ρεπό φέρονται να οφείλονται στο προσωπικό του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν», σύμφωνα με όσα καταγγέλλει το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου.
Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα που επικαλούνται την ανακοίνωση του Σωματείου, στο προσωπικό του νοσοκομείου, πλην γιατρών, οφείλονται περίπου 68.000 ημέρες κανονικής άδειας και πάνω από 10.000 ρεπό. Πρόκειται για αριθμούς που, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, αποτυπώνουν τη μακροχρόνια πίεση που υφίσταται το νοσοκομείο και το προσωπικό του.
Το Σωματείο αναφέρει ότι υπάρχουν εργαζόμενοι στους οποίους οφείλονται άδειες ακόμη και από το 2022, με ορισμένες περιπτώσεις να ξεπερνούν συνολικά τις 100 ημέρες. Η εικόνα αυτή, σύμφωνα με τους ίδιους, δεν αποτελεί απλώς λογιστική εκκρεμότητα, αλλά αποτέλεσμα συνεχούς υποστελέχωσης και αυξημένων αναγκών λειτουργίας.
Το «Αττικόν» είναι ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας και δέχεται μεγάλο όγκο περιστατικών, ιδιαίτερα στις εφημερίες. Στο δημόσιο διάλογο έχει επανειλημμένα συνδεθεί με την πίεση στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, τα ράντζα και τις αυξημένες απαιτήσεις σε προσωπικό. Η νέα καταγγελία των εργαζομένων έρχεται να προστεθεί σε αυτή την εικόνα, εστιάζοντας αυτή τη φορά όχι στους ασθενείς που περιμένουν, αλλά στους ανθρώπους που καλούνται να κρατήσουν το νοσοκομείο σε λειτουργία.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, οι εργαζόμενοι ζητούν άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ώστε να μπορούν να λαμβάνουν τις άδειες και τα ρεπό που δικαιούνται, χωρίς να αποδυναμώνεται η λειτουργία των τμημάτων. Το αίτημα αυτό δεν αφορά μόνο τις εργασιακές συνθήκες. Συνδέεται και με την ποιότητα της φροντίδας που μπορεί να προσφέρει ένα νοσοκομείο όταν το προσωπικό του λειτουργεί για μεγάλα διαστήματα χωρίς επαρκή ανάπαυση.
Η κόπωση των υγειονομικών δεν είναι δευτερεύον ζήτημα. Στη διεθνή βιβλιογραφία, η επαγγελματική εξουθένωση των νοσηλευτών έχει συσχετιστεί με χαμηλότερη ποιότητα φροντίδας, χαμηλότερη ικανοποίηση ασθενών και προβλήματα στην ασφάλεια των ασθενών. Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο JAMA Network Open κατέληξε ότι το burnout των νοσηλευτών σχετίζεται αρνητικά με την ασφάλεια των ασθενών, την ποιότητα της φροντίδας και την ικανοποίηση των ασθενών.
Αντίστοιχα, ερευνητικά δεδομένα για την κόπωση του νοσηλευτικού προσωπικού δείχνουν ότι η παρατεταμένη εργασία, οι νυχτερινές βάρδιες και η έλλειψη ανάπαυσης μπορούν να επηρεάσουν την εγρήγορση, την προσοχή και την ικανότητα λήψης αποφάσεων. Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο το ίδιο το προσωπικό, αλλά και τους ασθενείς που εξαρτώνται από συνεχή παρακολούθηση, σωστή χορήγηση φαρμάκων, έγκαιρη ανταπόκριση και προσεκτική επικοινωνία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κουρασμένος εργαζόμενος κάνει λάθος. Σημαίνει όμως ότι ένα σύστημα που στηρίζεται σταθερά σε εξαντλημένους εργαζόμενους δημιουργεί συνθήκες αυξημένου κινδύνου. Στη νοσοκομειακή φροντίδα, όπου μια παράλειψη, μια καθυστέρηση ή μια λανθασμένη εκτίμηση μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, η επαρκής στελέχωση δεν είναι διοικητική λεπτομέρεια.
Η καταγγελία για τις 68.000 ημέρες άδειας και τα 10.000 ρεπό στο «Αττικόν» δείχνει το μέγεθος της πίεσης που μπορεί να συσσωρεύεται πίσω από την καθημερινή λειτουργία ενός μεγάλου νοσοκομείου. Για τον ασθενή, το ζήτημα δεν περιορίζεται στο αν θα βρει κρεβάτι ή αν θα περιμένει σε ράντζο. Αφορά και το αν το προσωπικό που τον φροντίζει έχει τις συνθήκες που χρειάζονται για να εργαστεί με ασφάλεια, προσοχή και αξιοπρέπεια.
Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, η υπόθεση του «Αττικόν» είναι πρώτα απ’ όλα μια καταγγελία εργαζομένων για συσσωρευμένες οφειλές σε άδειες και ρεπό. Ταυτόχρονα, όμως, ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τη σχέση ανάμεσα στην υποστελέχωση, την κόπωση του προσωπικού και την ασφάλεια των ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία.
Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί νομική ή ιατρική συμβουλή. Το άρθρο βασίζεται σε δημοσιευμένες πληροφορίες και σε διαθέσιμη επιστημονική βιβλιογραφία για τη σχέση κόπωσης, burnout και ασφάλειας ασθενών.

Σε φυλάκιση 28 μηνών με τριετή αναστολή καταδικάστηκε τελεσίδικα γιατρός στη Θεσσαλονίκη, για υπόθεση «φακελακίων» από ασθενείς σε δημόσιο νοσοκομείο.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο γιατρός, με την ιδιότητα του πανεπιστημιακού, κρίθηκε ένοχος από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης για δωροληψία κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα. Η υπόθεση αφορούσε χρήματα που, σύμφωνα με τις καταγγελίες, φέρεται να εισέπραττε από ασθενείς για χειρουργικές επεμβάσεις αγγειοπλαστικής σε δημόσιο νοσοκομείο.
Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο αναγνώρισε στον κατηγορούμενο το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου και μείωσε την ποινή του κατά δύο μήνες σε σχέση με την πρωτόδικη απόφαση. Σε πρώτο βαθμό είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 30 μηνών με αναστολή.
Η ποινική έρευνα είχε ξεκινήσει μετά από καταγγελίες που ερευνήθηκαν από την Υποδιεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων Βορείου Ελλάδος της Ελληνικής Αστυνομίας. Οι καταγγελίες αφορούσαν το διάστημα από το 2018 έως το 2020.
Η δικογραφία περιελάμβανε αρχικά 20 περιπτώσεις δωροληψίας. Σε πρώτο βαθμό ο γιατρός είχε κριθεί ένοχος για τις μισές από αυτές, ενώ σε δεύτερο βαθμό καταδικάστηκε τελικά για 9 περιπτώσεις.
Τα ποσά που φέρεται να ζητήθηκαν ή να εισπράχθηκαν, ανάλογα με την περίπτωση, κυμαίνονταν από 100 έως 5.000 ευρώ. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, οι χειρουργικές πράξεις φαίνεται να πραγματοποιήθηκαν είτε κατά παράκαμψη της λίστας αναμονής είτε μέσω εισαγωγής από τα επείγοντα περιστατικά ή τα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου.
Για τις ίδιες περιπτώσεις είχαν παραπεμφθεί σε δίκη και ασθενείς ή συγγενείς τους για δωροδοκία υπαλλήλου, οι οποίοι όμως αθωώθηκαν.
Ο γιατρός, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, αρνήθηκε πλήρως την κατηγορία κατά την απολογία του στην εφετειακή δίκη. Υποστήριξε ότι η υπόθεση σε βάρος του ήταν αποτέλεσμα σκευωρίας και συναδελφικών αντιπαραθέσεων.
Με την έναρξη της ποινικής έρευνας, ο κατηγορούμενος καρδιολόγος είχε απομακρυνθεί από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα. Τα δημοσιεύματα αναφέρουν ακόμη ότι ο ίδιος έχει καταδικαστεί για άλλη υπόθεση φερόμενης δωροληψίας σε φυλάκιση 18 μηνών με αναστολή, υπόθεση η οποία δεν έχει τελεσιδικήσει και εκκρεμεί στο Εφετείο.
Η υπόθεση αφορά μία από τις πιο ευαίσθητες πλευρές της σχέσης ασθενή και δημόσιου νοσοκομείου: την καταγγελία για άτυπη πληρωμή σε στιγμή ανάγκης. Όταν ένας ασθενής βρίσκεται μπροστά σε χειρουργική επέμβαση, η θέση του είναι εξ ορισμού ευάλωτη. Γι’ αυτό και κάθε υπόθεση που αφορά «φακελάκι» σε δημόσια δομή υγείας αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη βαρύτητα.
Το άρθρο καταγράφει τη δικαστική εξέλιξη όπως δημοσιεύτηκε από τα ειδησεογραφικά μέσα. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, η υπόθεση κρίθηκε σε δεύτερο βαθμό και ο γιατρός καταδικάστηκε τελεσίδικα για 9 περιπτώσεις δωροληψίας.  

* Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί νομική ή ιατρική συμβουλή. Το άρθρο βασίζεται σε δημοσιευμένες πληροφορίες και σε δικαστική εξέλιξη που μεταδόθηκε από ειδησεογραφικά μέσα.

Κύκλωμα που φέρεται να δραστηριοποιούνταν στην παράνομη παραγωγή και διακίνηση φαρμακευτικών σκευασμάτων και ουσιών ντόπινγκ εξάρθρωσε η Ελληνική Αστυνομία, έπειτα από επιχείρηση στο Χαλάνδρι. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., για την υπόθεση συνελήφθησαν 14 άτομα, μεταξύ των οποίων και το φερόμενο ως αρχηγικό μέλος του κυκλώματος. Πρόκειται, σύμφωνα με την Αστυνομία, για 51χρονο ιδιοκτήτη φαρμακείου, στον υπόγειο χώρο του οποίου φέρεται να είχε εγκατασταθεί πλήρης εργαστηριακός εξοπλισμός για την παραγωγή φαρμάκων.
Η ΕΛ.ΑΣ. αναφέρει ότι η παραγωγή γινόταν χωρίς άδεια του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων και χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις για την παραγωγή στείρου φαρμακευτικού προϊόντος, βάσει των Κανόνων Καλής Παραγωγής.

Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 9 Ιουνίου 2026 από το Τμήμα Κοινωνικής Ασφάλισης της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οικονομικών Εγκλημάτων, σε συνεργασία με τον ΕΟΦ και με τη συνδρομή άλλων υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ. Σύμφωνα με την Αστυνομία, το κύκλωμα φέρεται να δρούσε τουλάχιστον από τον Ιανουάριο του 2024. Τα μέλη του φέρονται να παρήγαγαν και να διακινούσαν παράνομα φαρμακευτικά σκευάσματα και ουσίες ντόπινγκ, με οργανωμένο τρόπο.

Από την έρευνα προέκυψε, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., ότι στην παραγωγή των προϊόντων συμμετείχαν δέκα μέλη του κυκλώματος που εργάζονταν στο εργαστήριο, μεταξύ των οποίων και επιστήμονες, όπως βιολόγοι. Τα σκευάσματα φέρεται να διακινούνταν είτε μέσω του φαρμακείου είτε μέσω εταιρείας συμπληρωμάτων διατροφής, η οποία, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δεν διέθετε σχετική άδεια.

Τα προϊόντα προωθούνταν μέσω ιστοσελίδων και παραδίδονταν είτε δια ζώσης είτε μέσω αποστολής δεμάτων. Στα στοιχεία αποστολής, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., δηλώνονταν ως συμπληρώματα διατροφής ή άλλα προϊόντα ευεξίας. Ανάμεσα στα προϊόντα που εντοπίστηκαν περιλαμβάνονταν σκευάσματα για αδυνάτισμα, προϊόντα για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας και ουσίες που χρησιμοποιούνται για φαρμακοδιέγερση, δηλαδή ουσίες ντόπινγκ.

Η Αστυνομία αναφέρει επίσης ότι σε ορισμένες περιπτώσεις διαπιστώθηκε χρήση ουσίας που βρίσκεται ακόμη σε ερευνητικό στάδιο, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι πρώτες ύλες ήταν αμφίβολης προέλευσης. Μεταξύ των έτοιμων προς διάθεση προϊόντων εντοπίστηκαν και πλαστά σκευάσματα επώνυμης εταιρείας. Σύμφωνα με τον ΕΟΦ, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., τα συγκεκριμένα προϊόντα κρίνονται επιβλαβή για την υγεία των τελικών χρηστών.

Κατά τις έρευνες σε οικία, φαρμακείο και εταιρεία συμπληρωμάτων διατροφής, παρουσία δικαστικών λειτουργών, κατασχέθηκαν 40.856 τεμάχια παράνομων φαρμακευτικών σκευασμάτων και ουσιών ντόπινγκ, 13 κιλά πρώτης ύλης, έτοιμα προς αποστολή δέματα, 47.320 ευρώ, υλικά συσκευασίας, φιαλίδια, καπάκια, ετικέτες, κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικός υπολογιστής και χειρόγραφες σημειώσεις.

Από τα μέχρι τώρα στοιχεία της έρευνας, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., προκύπτει ότι είχαν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 15.000 αποστολές σε Ελλάδα και περίπου 90 χώρες του εξωτερικού. Η αξία των κατασχεθέντων προϊόντων εκτιμάται ότι υπερβαίνει τις 600.000 ευρώ, ενώ τα έσοδα από την παράνομη δραστηριότητα φέρονται να ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο ευρώ.

Σε βάρος των συλληφθέντων σχηματίστηκε δικογραφία, κατά περίπτωση, για σύσταση και συμμετοχή σε συμμορία, πλαστογραφία, επιβλαβή φάρμακα και παραβάσεις της νομοθεσίας περί αθλητισμού. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια εισαγγελική αρχή. Η υπόθεση δεν αφορά μεμονωμένο περιστατικό ασθενούς. Αφορά όμως ένα σοβαρό ζήτημα δημόσιας υγείας: την παραγωγή και διάθεση φαρμακευτικών προϊόντων εκτός του νόμιμου πλαισίου, χωρίς τις απαιτούμενες άδειες και χωρίς τις προϋποθέσεις ελέγχου που προβλέπονται για την ασφάλεια των τελικών χρηστών.

* Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί νομική ή ιατρική συμβουλή. Το άρθρο βασίζεται σε δημοσιευμένες πληροφορίες της Ελληνικής Αστυνομίας και σε δημοσιογραφική κάλυψη της υπόθεσης. Οι αναφερόμενοι είναι κατηγορούμενοι και η υπόθεση θα κριθεί από τις αρμόδιες δικαστικές αρχές.