Χιλιάδες ημέρες άδειας και ρεπό φέρονται να οφείλονται στο προσωπικό του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν», σύμφωνα με όσα καταγγέλλει το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου.
Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα που επικαλούνται την ανακοίνωση του Σωματείου, στο προσωπικό του νοσοκομείου, πλην γιατρών, οφείλονται περίπου 68.000 ημέρες κανονικής άδειας και πάνω από 10.000 ρεπό. Πρόκειται για αριθμούς που, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, αποτυπώνουν τη μακροχρόνια πίεση που υφίσταται το νοσοκομείο και το προσωπικό του.
Το Σωματείο αναφέρει ότι υπάρχουν εργαζόμενοι στους οποίους οφείλονται άδειες ακόμη και από το 2022, με ορισμένες περιπτώσεις να ξεπερνούν συνολικά τις 100 ημέρες. Η εικόνα αυτή, σύμφωνα με τους ίδιους, δεν αποτελεί απλώς λογιστική εκκρεμότητα, αλλά αποτέλεσμα συνεχούς υποστελέχωσης και αυξημένων αναγκών λειτουργίας.
Το «Αττικόν» είναι ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας και δέχεται μεγάλο όγκο περιστατικών, ιδιαίτερα στις εφημερίες. Στο δημόσιο διάλογο έχει επανειλημμένα συνδεθεί με την πίεση στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, τα ράντζα και τις αυξημένες απαιτήσεις σε προσωπικό. Η νέα καταγγελία των εργαζομένων έρχεται να προστεθεί σε αυτή την εικόνα, εστιάζοντας αυτή τη φορά όχι στους ασθενείς που περιμένουν, αλλά στους ανθρώπους που καλούνται να κρατήσουν το νοσοκομείο σε λειτουργία.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, οι εργαζόμενοι ζητούν άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ώστε να μπορούν να λαμβάνουν τις άδειες και τα ρεπό που δικαιούνται, χωρίς να αποδυναμώνεται η λειτουργία των τμημάτων. Το αίτημα αυτό δεν αφορά μόνο τις εργασιακές συνθήκες. Συνδέεται και με την ποιότητα της φροντίδας που μπορεί να προσφέρει ένα νοσοκομείο όταν το προσωπικό του λειτουργεί για μεγάλα διαστήματα χωρίς επαρκή ανάπαυση.
Η κόπωση των υγειονομικών δεν είναι δευτερεύον ζήτημα. Στη διεθνή βιβλιογραφία, η επαγγελματική εξουθένωση των νοσηλευτών έχει συσχετιστεί με χαμηλότερη ποιότητα φροντίδας, χαμηλότερη ικανοποίηση ασθενών και προβλήματα στην ασφάλεια των ασθενών. Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο JAMA Network Open κατέληξε ότι το burnout των νοσηλευτών σχετίζεται αρνητικά με την ασφάλεια των ασθενών, την ποιότητα της φροντίδας και την ικανοποίηση των ασθενών.
Αντίστοιχα, ερευνητικά δεδομένα για την κόπωση του νοσηλευτικού προσωπικού δείχνουν ότι η παρατεταμένη εργασία, οι νυχτερινές βάρδιες και η έλλειψη ανάπαυσης μπορούν να επηρεάσουν την εγρήγορση, την προσοχή και την ικανότητα λήψης αποφάσεων. Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο το ίδιο το προσωπικό, αλλά και τους ασθενείς που εξαρτώνται από συνεχή παρακολούθηση, σωστή χορήγηση φαρμάκων, έγκαιρη ανταπόκριση και προσεκτική επικοινωνία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε κουρασμένος εργαζόμενος κάνει λάθος. Σημαίνει όμως ότι ένα σύστημα που στηρίζεται σταθερά σε εξαντλημένους εργαζόμενους δημιουργεί συνθήκες αυξημένου κινδύνου. Στη νοσοκομειακή φροντίδα, όπου μια παράλειψη, μια καθυστέρηση ή μια λανθασμένη εκτίμηση μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, η επαρκής στελέχωση δεν είναι διοικητική λεπτομέρεια.
Η καταγγελία για τις 68.000 ημέρες άδειας και τα 10.000 ρεπό στο «Αττικόν» δείχνει το μέγεθος της πίεσης που μπορεί να συσσωρεύεται πίσω από την καθημερινή λειτουργία ενός μεγάλου νοσοκομείου. Για τον ασθενή, το ζήτημα δεν περιορίζεται στο αν θα βρει κρεβάτι ή αν θα περιμένει σε ράντζο. Αφορά και το αν το προσωπικό που τον φροντίζει έχει τις συνθήκες που χρειάζονται για να εργαστεί με ασφάλεια, προσοχή και αξιοπρέπεια.
Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, η υπόθεση του «Αττικόν» είναι πρώτα απ’ όλα μια καταγγελία εργαζομένων για συσσωρευμένες οφειλές σε άδειες και ρεπό. Ταυτόχρονα, όμως, ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τη σχέση ανάμεσα στην υποστελέχωση, την κόπωση του προσωπικού και την ασφάλεια των ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία.
Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί νομική ή ιατρική συμβουλή. Το άρθρο βασίζεται σε δημοσιευμένες πληροφορίες και σε διαθέσιμη επιστημονική βιβλιογραφία για τη σχέση κόπωσης, burnout και ασφάλειας ασθενών.