Ιατρικά σφάλματα και πόσα είναι αναγνωρισμένα

Ιατρικά σφάλματα και πόσα είναι αναγνωρισμένα

20 Ιανουαρίου, 2023

6.000 θανάτους ετησίως

Σύμφωνα με το «British Medical Journal», τα ιατρικά λάθη στη Βρετανία σκοτώνουν 30.000 πολίτες κάθε χρόνο, ενώ παράλληλα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τα σφάλματα των γιατρών αποτελούν την τρίτη αιτία θανάτου. Στην Ελλάδα, αν και δεν υπάρχουν επίσημα καταγεγραμμένα στατιστικά στοιχεία, κάποιες εκτιμήσεις μιλούν ακόμα και για 6.000 θανάτους ετησίως που οφείλονται σε πιθανά ιατρικά λάθη. Η εκτίμηση αυτή δημοσιεύθηκε το 2013, δίχως να έχουν ασχοληθεί έκτοτε ιδιαίτερα οι υπηρεσίες υγείας.

Από το 2005, με την ψήφιση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο του νέου «Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας» (3418/2005), έπαψε πλέον και επίσημα να ισχύει η πατερναλιστική θεώρηση της Ιατρικής. Αυτό σημαίνει ότι ο ιατρός δεν είναι πλέον ο άνθρωπος που αποφασίζει ό,τι θεωρεί ο ίδιος καλό για την υγεία του ασθενούς του. Αντίθετα, ο ιατρός σήμερα πρέπει να ενημερώνει πλήρως τον ασθενή του, σε όλα τα στάδια της ιατρικής πράξης αλλά και να πράττει οποιαδήποτε ιατρική παρέμβαση, μόνο κατόπιν της συναίνεσης του ίδιου του ασθενούς.

Όλο και περισσότερο αυξάνονται οι υποθέσεις ιατρικών σφαλμάτων στην Ελλάδα που φτάνουν στα ποινικά ή πολιτικά δικαστήρια. Δεν είναι τυχαίο που τα ΜΜΕ κάνουν συχνή αναφορά για νοσοκομειακά λάθη και για ασθενείς που έχασαν τη ζωή τους.

Σημαντικό είναι όμως να κατατεθούν δύο διαπιστώσεις:

 

Πρώτον, θα πρέπει να προσέξουμε την διατύπωση που κάνουμε. Μιλάμε στον ενικό ή τα βάζουμε όλα σε ένα τσουβάλι; Η λογική λέει να μην γίνεται και δεν μπορεί να γίνεται γενίκευση μιας κατάστασης. Υπάρχει ένα σύστημα υγείας που δυσλειτουργεί και μερικοί γιατροί μπορεί να κάνουν λάθη. Αυτό το γνωρίζουμε, όπως γίνεται φυσικά σε κάθε κλάδο. Για αυτό και δεν μπορεί να διασύρεται όλος ο ιατρικός κόσμος για τυχόν αμέλεια ή λάθη μερικών γιατρών ή νοσοκομειακού προσωπικού. Ούτε η προσφώνηση «χασάπης» ή «εγκληματίας» μπορεί να αποδοθεί στον σύνολο, χωρίς να αποδειχθεί πρώτα η ευθύνη που του αποδίδεται. Ακόμα όμως και όταν αποδίδεται ευθύνη σε έναν ιατρό για μια συγκεκριμένη πράξη, δεν είναι δυνατόν αυτή να γενικεύεται και, τελικά, να οδηγεί τον ιατρό στην επαγγελματική απαξίωση ή και στην καταστροφή.

 

Δεύτερον, είναι αλήθεια ότι το πραγματικό θύμα ενός ιατρικού λάθους πρέπει να αποζημιώνεται, όχι μόνο για μια πιθανή αποκατάσταση της ιατρογενούς βλάβης, αλλά και για τις συνέπειες που αυτή έχει στην επαγγελματική και προσωπική ζωή τόσο του ιδίου του θύματος όσο και της οικογένειάς του. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να γίνει για δεύτερη φορά θύμα πιθανών συγκαλύψεων, σηκώνοντας μόνο του το βάρος της όποιας αποκατάστασης.

 

Η Αρχή Ιατρικού Δικαίου, του ιατρικού συλλόγου, κάνει αναφορά και δίνει ένα ερωτηματολόγιο ώς προς το επιστημονικό προσωπικό του.
Συμφωνεί και τονίζει τα σωστά και τα λάθη ενός γιατρού και πως θα πρέπει να πράττει.